Costa Rica

Nog een klein beetje chaos...

Hotel Maquenque Ecolodge (Boomhut) ****

Zoals verwacht waren we veel te vroeg wakker. We hebben het nog weten te rekken tot 05:00 uur, maar toen was het echt klaar. Het was nog donker buiten. We hoorden van alles – geritsel, gefladder, mysterieuze jungle-geluiden – maar zagen helemaal niks. 

Ik rommelde alvast wat met de koffers terwijl het langzaam licht werd. Rond 06:00 uur was het zover: daglicht. Bas pakte direct zijn camera en verdween naar buiten. Ik was nog binnen bezig, maar keek wel even naar buiten en ja hoor… een toekanette landde doodleuk in een boom. Nou, dat begint goed. Dit belooft wat.

Om half zeven was ik ook aangekleed, telelens erop en op zoek naar Bas. Hij zag al van alles, alleen… probeer het maar eens scherp op de foto te krijgen als alles beweegt, vliegt of nét achter een tak zit. Maar de omgeving… wauw. Wat een groen. Overal exotische planten die hier gewoon in het wild groeien, zoals heliconia’s. Heel bijzonder om te zien.

Naast ons hotel stond een villa. Een man – waarschijnlijk de eigenaar of beheerder – wenkte ons en nodigde ons uit om ook door zijn tuin te lopen. Super aardig. We zagen daar niet heel veel dieren, maar het gebaar alleen al was leuk.

Het was bewolkt en af en toe viel er een lichte regenbui. Koud? Absoluut niet. Tijd voor ontbijt, want om 08:00 uur zou onze auto worden gebracht. We zouden naar Frogs Heaven gaan. Oorspronkelijk wilden we ook nog langs de Poás-vulkaan, maar dat bleek – naast een tijdstechnische uitdaging – totaal zinloos met deze bewolking. Op de vulkaan was toch niks te zien.

Om 08:00 uur stond de auto er… soort van. Het ging allemaal niet heel vlot. En maar goed ook dat we niet naar Poás gingen. Uiteindelijk kregen we uitleg over de wifi. Het kastje was volgens hem leeg, maar “als je hem aan de lader legt komt het goed”.
Bas wilde dat uiteraard even testen. Spoiler: het kwam niet goed.

Er zou een nieuw kastje komen. “Maximaal 15 minuten.”
Nou… het was een héél lang kwartier. Inmiddels moesten we écht weg om Frogs Heaven überhaupt nog te halen. Uiteindelijk reden we pas om 09:20 uur.

We zouden het nét moeten halen. Lunch was van 11:30 tot 12:30 en om 12:30 begon de tour. Krap, maar mogelijk. Dachten we.

De wegen… tja. Even wennen. Slecht is zacht uitgedrukt. Hier een gat, daar een gat, kuilen, stenen. De A1 Apeldoorn–Barneveld is er niks bij.

Op een gegeven moment stuurde TomTom ons een weg op en… daar hield de weg op. We stonden even stil en keken elkaar aan. Serieus? Moeten we dáár overheen?
Het was een pittig pad, vol diepe kuilen en grote stenen. Zelfs Bas voelde zich hier niet comfortabel, en dat wil wat zeggen. Mensen die hem kennen weten: hij rijdt bijna overal. Maar dit was er eentje. We besloten om te draaien en te kijken of er een andere route was.

Google Maps bevestigde het meteen: terug!
Opluchting.

Goed, zo begonnen we de dag dus met 10 minuten extra vertraging, terwijl we het al krap hadden. We hadden al gezegd: als we de lunch missen, helaas pindakaas.

De route was ondanks mist en regen prachtig. Echt adembenemend groen. Inhalen? Vergeet het maar. Als iemand voor je 40 rijdt, dan rijd je 40.

En toen ineens… neusbeertjes!
Een hele groep langs de weg. Natuurlijk even stoppen, snel wat foto’s maken en weer door. En toen ging het echt mis: file. Alles stond vast. Uiteindelijk konden we er een klein stukje binnendoor langs, maar het was duidelijk: dit gingen we niet meer halen. De navigatie gaf 13:40 aankomsttijd aan, en zelfs daar twijfelden we aan.

De irritatie begon licht op te borrelen.
Ik stuurde Barbara van Unico een appje met de vraag of we Frogs Heaven konden omboeken naar dinsdag. Gelukkig: geen probleem. We draaiden om.

We stopten ergens voor een klein hapje en een drankje. De file viel aan deze kant gelukkig mee en we reden rustig richting Maquenque Lodge. De rust keerde terug in de auto. Wat een prachtige omgeving. Af en toe stopten we gewoon even om te kijken.

Bij aankomst parkeerden we de auto, pakten onze spullen en liepen naar de boot. Via een walkietalkie meldden we ons en vrijwel direct kwam er iemand met een bootje onze kant op. Twee Duitse dames kwamen ook aan en gingen mee over de Río San Carlos.

Aan de overkant zagen we een dreigende lucht aankomen. We kregen een paraplu aangeboden. “Ach joh, 300 meter, dat redden we wel.”
Nog iemand bood een paraplu aan. We bedankten opnieuw.

Na een paar meter voelden we de eerste druppels. Toen kwam er een man met een golfkarretje achter ons aan. Met twee paraplu’s. Oké, vooruit. Uit beleefdheid namen we ze aan.
En toen… GING HET LOS.
Niet normaal. Ik denk niet dat ik het vaak zo hard heb zien regenen. Wat was ik blij met die paraplu.

Terwijl ik daar stond, midden in de stortregen, hoorde ik ineens een hard gebrul. Mijn eerste gedachte: wat the fck is dat?!* Word ik hier aangevallen door een monster? Moet ik mijn paraplu als wapen gebruiken?!
Bleek het een brulaap te zijn. Goedemorgen jungle.

Aangekomen bij de lodge… prachtig. We kregen een welkomstdrankje en een koud, nat doekje om ons op te frissen. Onze kamer was nog niet klaar, maar dat gaf niks. We gingen op het terras zitten, waar het vol zat met vogels. Biertje erbij, cocktail erbij… genieten.

We zagen rode ara’s overvliegen, allerlei prachtige vogels en toen… een toekan. Wauw, wat een beest. En nog een bijzondere soort waarvan ik de naam even niet weet. Maar genieten deden we volop.

Rond 16:30 liepen we naar onze boomhut. Wauw. Even een klimmetje, maar dan heb je ook wat. Midden in het bos, tussen de bomen, en helemaal niemand om je heen. Voor onze deur hingen vier kleine vleermuisjes – zo schattig. En alsof het nog niet genoeg was, kwam er ook nog een toekanette op ons terras zitten.

We douchten en maakten ons klaar voor het eten. Voordeel hier: denk niet eens na over make-up of haar. Binnen 10 minuten is alles verlept. Geen prinsessengedrag dus.

Op weg naar het restaurant zagen we steeds zwarte nachtzwaluwen op het pad. Geen camera’s mee, maar leuk om te zien.

We kregen een tafeltje aan het water en het eten was heerlijk. Er kwam nog een flinke hoosbui langs, maar dat hoort er hier gewoon bij.

In het pikkedonker liepen we terug, met zaklampen door de struiken speurend naar kleine kikkertjes. Die vonden we niet, maar Bas spotte wél een grote kikker.

Op de kamer zetten we de muggenlamp aan en doken heerlijk ons bed in. Geen airco, maar prima te doen. Sterker nog: het was zelfs een beetje fris, alleen met een laken.

Een prachtige eerste dag, ondanks alle opstartproblemen. 🌿✨