Costa Rica

Uit de Chaos.......

Eindelijk is het zover… Costa Rica!
Deze bestemming stond al járen hoog op mijn lijstje. Hij heeft meerdere keren bijna gewonnen, maar elke keer trok Amerika nét aan het langste eind. Dit keer niet. Dit keer werd het jungle, vocht, dieren en waarschijnlijk heel veel zweet.

De wekker ging om 06:00 uur. Niet omdat we vroeg vlogen (nee joh, pas om 13:40 🙃), maar omdat ik lichte paniek heb voor files, drukte, gemiste vluchten en algemene Schiphol-chaos. Je weet het maar nooit. Eén ongeluk op de A4 en je zit ineens huilend bij een tankstation.

Alsof dat nog niet genoeg was, was het bij ons thuis ook één groot chaos-resort. We zitten midden in een verbouwing: nieuwe badkamer, nieuwe wc. Leuk idee, minder leuk in de praktijk. Sinds maandag: stof, rommel en een huis dat klonk alsof er een sloopbedrijf was opgestart.
Woensdag hadden we zelfs geen verwarming. Gelukkig konden we bij mijn oom en tante eten én douchen. Alleen… toen ik ’s nachts naar de wc moest, kreeg ik te horen: “Oh ja, je kan niet doortrekken, je moet een emmer water gebruiken.”
Ik klaag niet hoor (oké, een beetje), want straks is het prachtig… maar toch. Even.

Om half acht stond de Schipholtaxi voor de deur en om 09:00 uur stonden we al bij KLM om de koffers in te leveren. Om 09:15 zaten we – recordtijd – bij de McDonald’s aan een ontbijtmuffin. Zo efficiënt zijn we zelden.

En toen… wachten. Want ja, die vlucht ging echt pas om 13:40 (nog steeds geen tikfout). Gelukkig ontdekten we twee jaar geleden de heerlijke ligbedden op Schiphol. Daar hebben we dus gewoon tweeënhalf uur liggen slapen. Vakantiemodus: aan.

Daarna slenterden we richting de gate, met nog een wc-stop. En jongens… dat was kantje boord. Iemand voor mij had daar blijkbaar iets losgelaten waarvan ik serieus dacht dat er intern iets aan het afsterven was. SOW. DIE. LUCHT.

We scoorden nog wat drinken en snoepjes. En ja, toen snapte ik weer waarom alles op Schiphol zo duur is: “Je hebt geld voor een vliegticket, dan kun je ook €6 betalen voor water.” Logisch.

Na nog 45 minuten mochten we boarden. Natuurlijk stonden wij weer netjes vooraan. Ik had namelijk maanden geleden al stoelen vastgelegd met belachelijk veel beenruimte. Heerlijk.

Maar… wat is zo’n vlucht lang.
11 uur en 40 minuten.
Toen we rond 18:00 uur Costa Rica-tijd gingen landen, was het al donker. En zodra we dichter bij de grond kwamen, besloegen de raampjes aan de buitenkant meteen. Warm, vochtig, tropisch. Welkom in Costa Rica 🌴.

Bij de immigratie kregen we nog een klein stressmomentje: je moet kunnen laten zien wanneer je het land weer verlaat. Dat hadden we dus niet paraat, want ja… alles zit tegenwoordig in een app. Gelukkig was er wifi en konden we onze retourvlucht snel opzoeken. Opgelost.

Daarna naar de bagageband. Bas ging Colones pinnen, ik wachtte bij de koffers. Dat duurde eeuwen, maar uiteindelijk kwamen ze toch. Nog even door de scan en dan… naar buiten.

Pffff.
Daar sta je dan: lange broek, trui, hoge luchtvochtigheid, bloedheet, kapotmoe, koffers in je handen. Chaos overal. Overal mensen met bordjes, behalve eentje voor ons. We liepen heen en weer. Niks. Niemand. Paniekstandje licht aan. Bas belde Barbara van het reisbureau, maar ja… midden in de nacht.

En toen, ineens… verscheen daar een klein oud dametje met een bordje. Met de naam van het hotel én Willemsen. Opluchting level 100. Nog even wachten op de chauffeur en toen richting het hotel.

We kregen mooie kamers, maar vonden dat we eerst nog even moesten proosten op het feit dat we het hadden gehaald. Dus snel een korte broek en T-shirt aan en naar de bar.

Het was gezellig: twee Engelse stellen en een supervriendelijke barman die bruidsfotograaf bleek te zijn. Hij liet trots zijn werk zien – en terecht, want het waren prachtige foto’s.

Na twee borrels, veel geklets en een hoofd dat inmiddels half op slaapstand stond, gingen we eindelijk naar bed.

Costa Rica: we zijn er. 😴🌴