Florida

Nog een keer naar B Bar

Orlando, Circle B Bar Reserve

Vila: A touch of Dutch *****

We hebben de plannen voor vandaag iets aangepast. Eigenlijk wilden we naar Honeymoon Island en aan het einde van de dag de Osprey Trail lopen. Maar… maandag gaan we ook al naar Fort De Soto, waar we trouwens nog nooit zijn geweest. Beide bestemmingen zijn toch best een stukje rijden, dus hebben we besloten alleen van de week nog naar Fort De Soto te gaan.

De ochtend begint rustig. Wij genieten lekker van het zonnetje, terwijl we vanmiddag nog een keer naar Circle B Bar gaan.
Bas daarentegen had weer eens andere plannen en zette zijn wekker op 06:00. Jawel, ook vanochtend ging hij weer op pad naar Circle B Bar.

Rond 08:00 word ik wakker en is het echt tijd om op te staan. Willem is al op. Hies ook… nou ja, soort van. Ze ligt nog in bed, heeft slecht geslapen en flink liggen hoesten.

We ontbijten heerlijk buiten. Ik heb bij Temu een opblaasslang gekocht (beste aankoop ooit). Die leg ik snel achter de plantenbak en roep Hies en Willem: “Er ligt een slang bij het zwembad!”
Willem kijkt. En kijkt nog eens. Met zichtbaar ongeloof. “Ja hoor… inderdaad.”
Hies had natuurlijk al meteen door dat ’ie nep was, en ik kon mijn lach niet meer inhouden. Raadsel snel opgelost dus.
Maar geen zorgen: we leggen de slang opnieuw achter de plantenbak. Dit keer voor Bas.

Bas komt rond 10:30 weer terug, precies op het moment dat ik in het zwembad lig. Het was mooi vanochtend, maar volgens hem niet zo spectaculair als gisteren.

We relaxen wat bij de pool. Bas en Hies doen een powernap… lees: liggen heerlijk te snurken.

Om 13:30 rijden we richting Circle B Bar. We gaan binnendoor, want jemig wat een files weer. Dat blijft echt een dingetje rond Orlando – richting Tampa trouwens ook.

Onderweg komen we door leuke plaatsjes en stoppen even bij Walmart voor aardappelsalade voor de picknick. Blijft een geweldige winkel om doorheen te dwalen.

Daarna door naar Circle B Bar en we lopen ons favoriete rondje. Het is wat koeler en er staat een lekker windje, dus prima te doen. Al snel zien we een wasbeertje over het pad struinen. Bas en Willem lopen een stuk voor ons, dus die kunnen we niet waarschuwen.

Even later zien we een anhinga met een enorme vis. De vis zit letterlijk op zijn snavel gespiesd. We vragen ons af hoe hij dat in vredesnaam gaat doorslikken, maar na een paar keer draaien is het: hap, slik, weg.

In de verte zien we Bas en Willem foto’s maken. Ook daar loopt weer een wasbeertje. Hij verdwijnt de struiken in, waar blijkbaar een eekhoorn zat die dat totaal niet kon waarderen. Die vlucht razendsnel de boom in en zet zich schrap tegen de stam.

Dan voel ik ineens allemaal prikjes aan het begin van mijn gymp. Rode mieren. Over mijn schoen. En been.
What the fuck.
Schoen uit, mieren eraf geveegd, lichte paniek. En dan moet alles natuurlijk weer aan… balans nul. Gelukkig is daar mijn held. Nee, niet Bas (die raakt mijn gedragen sok niet aan), maar ome Willem, die mij wél helpt. Held.

We zien niet veel alligators vandaag. Misschien door de wind. Er ligt er één grote, en volgens Bas lag die er vanochtend ook al.

We zien nog wat mooie vogels en komen weer bij de picknickplek. Terwijl we de tafel dekken, hoor ik geritsel. Een gordeldier! Leuk van lelijkheid. Supersnel, van hot naar her en nogal schrikkerig, dus een foto maken is een uitdaging.

En weg is ’ie weer, het bos in.

We eten heerlijk, maar blijken niet de enigen te zijn die aan het snacken zijn… Een stel bloeddorstige muggen doet vrolijk mee. Later blijkt: we zijn compleet lek geprikt door die little blood suckers.

Al krabbend rijden we naar huis. Daar gaat natuurlijk de fles wijn weer open. Er moet geproost worden op de dag: sip sip, hoorey!