Florida

Wat een kutmuggen… Er is ook écht geen ander woord voor. De hele nacht liggen krabben, en meerdere keren ijs tegen mijn benen gehouden. Charmant was anders.

Maar goed, nieuwe dag, nieuwe kansen. Vandaag gaan we naar Fort De Soto. Daar zijn we nog nooit geweest, dus we zijn erg benieuwd.
Als ik in de keuken kom hoor ik van ome Willem dat Hies ziek is. Ze heeft net overgegeven en gaat helaas niet mee.

We gaan dus met z’n drieën op pad. En ja hoor… daar zijn ze weer: die kutfiles. Echt, wat een toestand hier. Het begint langzaam maar zeker te irriteren dat je werkelijk overal waar je heen gaat eerst een halve dag in de file staat.

Uiteindelijk komen we rond 10:30 aan en beginnen bij North Beach. We lopen langs het strand en zien allerlei vogels. Er is een apart stuk dat wel verbonden is met de zee, maar waar het water vrij laag staat. En daar… zwemt een dolfijn! Hij is duidelijk op jacht en komt uiteindelijk op zo’n 200 meter van Bas vandaan. 

We lopen hier zo’n twee uur rond en krijgen flinke trek. Tijd voor eten, dus we besluiten iets te bestellen bij de grill.
Die man achter de balie gaat zo traag als dikke poep door een hele, héle smalle trechter. Bas is derde in de rij en alsnog staan we dik een half uur te wachten. Maar eerlijk is eerlijk: als we het eten eindelijk hebben, smaakt het wel erg goed.

Daarna rijden we door naar de pier. Er staan veel vissers en als ik in het water kijk snap ik meteen waarom: het krioelt er van de vis. Ik denk nog: “Als ik een dolfijn was, zou ik hier mijn eten halen.”
En ja hoor… een dolfijn.
Ik begin steeds meer te denken dat ik in mijn vorige leven een dolfijn ben geweest.

Er zwemmen er drie en ze komen soms verrassend dichtbij. Overigens mag je hier absoluut geen dolfijnen lastigvallen: boete $100.000. Ja, dat lees je goed. Dus ik blijf braaf op de pier staan en besluit toch maar niet het water in te springen.

Een jongen die staat te vissen wijst ons erop dat er op het strand twee manatees liggen. Ze zijn lastig te zien, tot ze af en toe hun snuitjes boven water steken. Zo gaaf.

We spreken af dat we uiterlijk om 15:00 willen vertrekken. Dan zijn we de ergste files voor én willen we ook niet te laat thuis zijn, omdat Hies alleen in de villa zit.

Rond half drie lopen we nog even naar het winkeltje. We kijken of ze een pinnetje hebben, maar helaas. Wél ijs. Dus dat probleem lossen we uitstekend op met een heerlijk ijsje om even af te koelen.

Er staat een aardig windje, dus de zon voelt niet zo heftig. Totdat we in de auto zitten… dan voel ik ineens dat ik toch behoorlijk aangebakken ben.

Rond 17:00 zijn we weer thuis. Gelukkig voelt Hies zich alweer een stuk beter. Ze heeft tot 10:30 liggen slapen.

Bas en Willem doen nog even boodschappen en als ze terug zijn maak ik spaghetti. We eten weer heerlijk buiten — dat gaan we thuis echt missen.

Bas en ik doen nog een paar potjes racen. Bas wint natuurlijk, maar de laatste potjes zijn wel steeds close. Ik ram hem zelfs een keer van de weg (oeps). Daarna rijd ik nog een paar rondjes met Hies… die rijdt werkelijk overal, behalve op de racebaan.

We drinken nog een drankje en gaan dan lekker naar bed. Morgen weer vroeg op, want om 10:00 stappen we op de rivercruise in Blue Spring State Park.

Slaap lekker… hopelijk zonder muggen 🦟😴